Ależ nabrał tempa ten mój chłopak :) Dopiero co zaczął siedzieć i raczkować, a już nie ma nic lepszego na świecie niż stanie.
A ja jeszcze nie zdążyłam się przyzwyczaić do tego, że jak wracam po chwili do pokoju to zastaję synka siedzącego w innym miejscu.
Tymczasem zmiany gonią zmiany. Leżaczek służy już tylko jako podpora. Gdy sadzam Ufolinka w leżaczku po 30 sekundach obraca się na brzuszek i zsuwa na podłogę. Albo od razu pozostaje w pozycji stojącej albo z siedzącej wstaje na nóżki. Potrafi tak stać pół godziny. A ile przy tym okrzyków zadowolenia :) Najgorsze jest to, że zaczyna się puszczać, co powoduje u mnie palpitację serca. A największa frajda jest jak postawię go przy sofie i może udawać pianistę :D
Zresztą zobaczcie sami:
